مقدمه:

کسب علم ودانش از گذشته های دور مورد توجه ايرانيان بوده است. با اين حال نظام آموزشی طی ساليان متمادی از شيوه سنتی مکتب خانه تا نظام های نوين کنونی، تغييرات بسياری داشته است. دوره جدید آموزش کلاسيک در ایران به تأسیس دارالفنون در تهران برمی گردد که به ابتکار و همت امیرکبیر در زمان ناصرالدین شاه قاجار تاسیس گرديد و دروس وعلوم مختلف نظامی، طبیعی، مهندسی، پزشکی و علوم انسانی در آن تدریس می شد.
با تأسيس دانشگاه تهران و الحاق مدارس عالی مانند دارالمعلمین عالی (دانشسرای عالی)، مدرسه حقوق وعلوم سیاسی (دانشکده حقوق)، مدرسه عالی طب (دانشکده پزشکی) در آن، دانشگاه تهران مسیر رشد و توسعه خود را با راه اندازی رشته های مختلف و جذب دانشجو از سراسر کشور ادامه داد تا جایی که در حال حاضر با جذب هزاران دانشجو و ارايه ده ها هزار نفر فارغ التحصيل به جامعه، به عنوان نماد آموزش عالی کشور شناخته می شود. علاوه بر دانشگاه تهران، در حال حاضر بیش از 300 مرکز دانشگاهی و مؤسسه آموزش عالی در شهر تهران فعالیت دارند که به این مجموعه باید مراکز پژوهشی را نيز اضافه نمود. بنابراين تهران به عنوان بزرگ ترين قطب علمی و پژوهشی کشور ایفای نقش می کند.
در حوزه آموزش وپرورش نیز در حال حاضر 5175 مدرسه مشتمل بر 3041 باب واحد دولتی و 2129 باب واحد غیردولتی و غيرانتفاعی در تهران فعال می باشند. تعداد کلاس های مورد استفاده در اين واحدهای آموزشی شامل 31968 کلاس درس در مدارس دولتی و 31966 کلاس در مدارس غيردولتی و غيرانتفاعی است. تعداد  دانش آموزان تهرانی در مقاطع مختلف حدود 1106352 نفر (933967 نفر در مدارس دولتی و 172385 نفر در مدارس غیردولتی) می باشند که بیشترین تعداد آن ها دانش آموزان مقطع ابتدایی را تشکيل می دهند.
در مجموع با توجه به رشد فزاینده تعداد جمعيت دانشجويی و دانش آموزی در مقاطع مختلف تحصیلی در کلانشهر تهران، سهم مهمی از خدمات شهری به ويژه در بخش حمل ونقل درون شهری، متوجه اين قشر از جامعه است.

  نسبت باسوادي:

نسبت باسوادی به عنوان يکی از شاخص های سنجش ميزان توسعه يافتگی، از حاصل تقسيم تعداد افراد باسواد يک منطقه بر تعداد جمعيت ساکن در آن به دست می آيد. در شهر تهران اختلاف ميزان باسوادی طی سال 1375 در مقياس ناحيه، حداکثر 17 درصد بوده که در کم سوادترين ناحيه شهر (خانی آباد) به 80 درصد و در باسوادترين ناحيه (داووديه) به 97 درصد می رسد.
از سوی ديگر تفاوت حداکثر ميزان باسوادی در بين نواحی شهر تهران ميان گروه سنی 6 تا 24 سال تنها 5 درصد است که تفاوت جغرافيايی يا فرهنگی - اجتماعی قابل توجهی به وجود نمی آورد. از طرف ديگر اين تفاوت در گروه سنی بالای 65 سال به 77 درصد می رسد که نشان دهنده تصوير ذهنی معنادار شمال و جنوب در تهران است.


^ ادامــــــــــــــه‌ي توضيحات از بالاي صفحه ^

    

محاسبات انجام شده بر روی اطلاعات سرشماری سال 1385، مشخص می کند که اين نسبت در شهر تهران به طور متوسط حدود 90 درصد است و در بين مناطق از 80 تا 99 درصد نوسان دارد. به رغم نزديک بودن مقدار نوسان موجود در ميان نسبت باسوادی مناطق مختلف شهر تهران، توزيع فضايی آن به گونه ای واضح، تفاوت ميان بخش جنوبی و شمالی شهر را نمايان می سازد.
با اين همه، برخی مناطق جنوبی شهر مانند منطقه 14 و 9 به همراه يک ناحيه از منطقه 10 جزو مناطقی هستند که بالاترين نسبت باسوادی را دارا هستند. در عين حال برخی نواحی واقع در بخش شمالی شهر (ناحيه 41 و 42 از منطقه 5 و ناحيه 22 از منطقه 2) نيز از نسبت باسوادی پايينی دارند.
روند توزيع فضايی نسبت بی سوادی نيز در تناظر با نسبت باسوادی شکل گرفته است؛ بدين صورت که کمترين ميزان بی سوادی در نيمه شمالی تهران و بيشترين مقدار اين شاخص در بخش جنوبی شهر قابل مشاهده می باشد. بالاترين نسبت بی سوادی در مناطق 16، 17 و 18 وجود دارد و کمترين آن متعلق به مناطق 2، 5 و 6 است.

نسبت باسوادي (1385)

براي ديدن جزئيات نقشه كليك كنيد
نسبت بي‌سوادي (1385)

براي ديدن جزئيات نقشه كليك كنيد
موضوعات مرتبط:
حق انتشار اطلاعات براى شهردارى تهران محفوظ است 1396 - 1385
کلیه حقوق مادی و معنوی متعلق به (c) 2017 اطلس تهران می باشد     شرایط استفاده    اظهارنامه خصوصی